دوست داریم از خبرنامه‌های ایمیلی بنویسیم – ولی نوشتن سخت است!

زمین سوخته‌ای که بر جا مانده است و باید آن را سبز کنیم.

همان‌طور که از نام و رسم این بلاگ مشخص است، اینجا از «ایمیل» و «ایمیل مارکتینگ» و «خبرنامه‌های ایمیلی» می‌نویسیم. نوشتن از ایمیل، برای ما چیزی بیشتر از نوشتن از یک موضوع تکنیکال است. به ایمیل عشق می‌ورزیم و معتقدیم خبرنامه‌های ایمیلی یکی از بهترین بسترها و ابزارهای ارتباط با مخاطبین هستند. بستری که برای شرکت‌ها و سازمان‌ها در قالب خبرنامه‌های تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی نمود پیدا می‌کند؛ برای رسانه‌ها در قالب نشریات ایمیلی؛ و برای متخصصین، در قالب خبرنامه‌های مبتنی بر بلاگ و یادداشت و جستار و ایده.
هر هفته یادداشت‌هایی با این محور می‌نویسیم و تلاش می‌کنیم ابعاد مختلف دنیای ایمیل را بکاویم. ایده‌ها را می‌پرورانیم و ترندها و تکنیک‌های نوظهور در دنیای مدرن را دیده‌وری می‌کنیم و آنها را فرادید خوانندگان‌مان می‌گذاریم.

این خبرنامه برای حدود ۱۱ هزار خواننده‌ی علاقه‌مند و متخصص در سراسر دنیای فارسی‌زبان ارسال می‌شود؛ و وقتی در دنیای اینترنت زیست می‌کنیم، جدا کردن مرزهای جغرافیایی کشورها کار سختی می‌شود. و آنچه که اهمیت دارد، خواننده‌ای است که می‌تواند در هر گوشه از دنیا باشد و با رسانه ارتباط برقرار کند.

این هفته سعی کردیم با همان نگاه قبلی به دنیای ایمیل و خبرنامه‌های مبتنی بر ایمیل نگاه کنیم، ولی وقتی رخدادی مثل قطعی طولانی‌مدت اینترنت در سراسر ایران رخ می‌دهد و کشور در تلاطم و آشوب است و جان‌های با ارزشی (که به تعبیر قرآن، هرکدام از آنها به اندازه‌ی جان تمام انسان‌ها ارزش دارد) از دست رفته است، ادامه‌ی نوشتن کار سختی است.

نوشتن از ایمیل و کارکردهای آن، در زمانی که زیرساخت اصلی اینترنت قطع می‌شود و بخش بزرگی از کسب‌وکارهای آنلاین و حتی سنتی، دچار چالش‌های بزرگی می‌شوند، کاری سخت و بی‌منطق می‌نماید.

شات‌داون کردن اینترنت با توجیهات امنیتی، ایجاد زمین سوخته برای کسب‌وکارهاست. کسب‌وکارهایی که با چنگ و دندان تلاش می‌کنند اکوسیستم اقتصاد دیجیتال را بسازند و اقتصاد و فرهنگ و سیاست و اجتماع را به زیرِ کلیک ببرند. در دنیای امروز، راه نجات یک تمدن، به زیرِ کلیک رفتن و آنلاین شدن است. مدلی از آنلاین شدن که مبتنی بر مؤلفه‌های حرفه‌ای و فرهنگ‌سازی دقیق و ظریف باشد.

اینکه اینترنتِ مملکت، با تصمیم عده‌ای معدود قطع شود، بازی خطرناکی است که تبعات اقتصادی و امنیتی فراوانی دارد. نوشتن از ایمیل در جامعه‌ای که عده‌ی معدودی از نیروهای امنیتی بتوانند برای کل آن جامعه تصمیم بگیرند و صلاح جامعه را بهتر از متخصصین تشخیص دهند، کاری سخت است. از اساس، «امنیت» خواندنِ امنیتِ به‌دست‌آمده با قطع اینترنت، از شگفتی‌هاست. با بریدن شریان اطلاعاتی و ارتباطی کشور، یکی از مهم‌ترین هدف‌های ناامن‌سازان به‌دست و تصمیم خودمان، به انجام رسید.


ولی فارغ از این بحث‌ها، بیش از هر چیز به امید نیاز داریم. امید به روزهایی بهتر برای ایران. امید به تصمیماتی عاقلانه و نوعی از خردورزی که باعث شود ایران بزرگ و عزیز، به عنوان بخشی مؤثر از جامعه‌ی جهانی حضور داشته باشد؛ نه اینکه تبدیل به جزیره‌ای جدامانده از قافله‌ی تمدن شود.

امید به روزهایی که شادی و امید در جامعه جریان داشته باشد. در چنین روزهایی است که می‌توانیم با خیال راحت بنشینیم و از خبرنامه‌های ایمیلی بنویسیم. روزهایی که نوشتن برایمان ساده‌ترخواهد بود.


شما نیز تجربه و نظرتان را برایمان بنویسید. کسب‌وکار شما چگونه تحت تأثیر قرار گرفته است؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن